Sylvia Heirman (37) is grafisch vormgever
![Printervriendelijke versie Printervriendelijke versie](https://www.vlaamswelzijnsverbond.be/sites/all/themes/itr_theme/images/icon-print.png)
![PDF version PDF version](https://www.vlaamswelzijnsverbond.be/sites/all/themes/itr_theme/images/icon-koppeling.png)
![](https://www.vlaamswelzijnsverbond.be/files/Op%20de%20werkvloer%20Sylvia%20Heirman.jpg)
Sylvia Heirman werkt voor Zonnestraal vzw, een organisatie die mensen met een beperking ondersteunt. Ze is verantwoordelijke grafisch ontwerp en digitale communicatie.
‘Ik werk intussen dertien jaar voor Zonnestraal vzw. Na mijn studies Sociaal Werk zag ik me eerder bij bijvoorbeeld een OCMW terechtkomen, maar een vriendin raadde me aan om mijn kans te wagen als dagbestedingsbegeleider bij de vzw. Zij zag het als een manier om van mijn creatieve en muzikale hobby’s mijn beroep te maken. Ik besloot het een kans te geven en na amper één week was ik al helemaal verkocht.’
‘Personen met een handicap kunnen zo ontwapenend zijn, dat prikkelde mij. De werkomgeving was ook helemaal anders dan die die ik daarvoor in het bedrijfsleven had gekend. Ze was veel menselijker.’
‘Door de jaren heen ben ik vanzelf in een aantal andere functies gerold. Ik werd teamcoördinator van de dagbesteding en gaandeweg sloop het grafisch ontwerp mijn job binnen. Daarvoor had ik in avondonderwijs gestudeerd. Intussen is dat dan weer uitgegroeid tot een fulltimejob grafisch ontwerp en digitale communicatie. Ik zorg mee voor de visibiliteit van Zonnestraal. Dat is sinds de invoering van de persoonsvolgende financiering belangrijker geworden. Ik buig me over alles wat met tekst en beeld te maken heeft: de huisstijl, onze communicatiekanalen, marketing …’
‘Dat je binnen een organisatie de mogelijkheid krijgt om door te groeien, is natuurlijk fijn. Zeker voor mensen zoals ik die veel interesses hebben. Ik krijg veel ruimte om te evolueren.’
‘Ik probeer nu zelf ook mensen te overtuigen om in de welzijnssector aan de slag te gaan, daar zullen de komende jaren sowieso handen te kort zijn. Evident is het niet. Ik krijg vaak de reactie: ik zou het niet kunnen. Er speelt toch nog een soort van drempelvrees, omdat ze de doelgroep niet kennen. Daarom probeer ik in al wat ik doe zoveel mogelijk in de kijker te zetten dat personen met een beperking ook gewoon mensen zijn met dezelfde noden als iedereen. Mijn ultieme overtuigingsmiddel? Het is een clichéantwoord, maar je krijgt er zoveel voor terug. Als je bij ons op het werk aankomt met een ochtendhumeur, is dat gegarandeerd binnen het kwartier verdwenen!’